در بیشتر اوقات شاهد هستیم که پس از تصحیح املا و نوع اشکالات املایی دانش آموزان ، و علت بروز آن ها مشخص و بررسی نمی شود ،برنامه ریزی جهت آموزش نکات لازم و رفع اشکالات صورت نمی گیرد و تنها توصیه های کلی و تذکرات شفاهی درباره درست نویسی ارائه می شود و بسیاری از معلمان رونویسی از کلمه ها و یا درس و گاه جمله نویسی با این کلمات را راه حل رفع اشکالات می دانند . این شیوه راه مطمئن و علاج مشکل نیست ، چرا که تعداد زیادی از این دانش آموزان همان کلمات را ، در املاهای بعدی یا سایر نوشته های خویش غلط می نویسند .لازم است معلم ضمن استخراج مشکلات املایی دانش آموزان و دسته بندی آن ها ، علل بروز اشکالات را بررسی کرده و با تکیه بر تجربه و دانش حرفه ای و پیش بینی آموزش مجدد ،فعالیت های یاددهی و یادگیری متناسب با اشکالات تدارک ببیند و در جهت رفع اشکالات برآید .